به گزارش پایگاه خبری شبکه العالم، تحولات مصر پس از برکناری محمد مرسی اولین رئیس جمهور منتخب و دموکراتیک این کشور به حدی سریع و خشونت آمیز بوده که نکات مهمی در آن پنهان مانده است.
یکی از این موضوعات واکنش آمریکا به تحولات مصر است، جالب آنکه حتی تا امروز واشنگتن به این نتیجه نرسیده که تحولات مصر را چه نامگذاری کند، کودتای نظامی یا انتقال قدرت.
«جی کارنی» سخنگوی کاخ سفید شب گذشته در کنفرانسی خبری به نکات جالبی اشاره کرد. کارنی به صورت تلویحی گفت آمریکا قصد ندارد کمک های نظامی به مصر را قطع کند، زیرا به این نتیجه نرسیده که تحولات مصر کودتا است.
این نکته در حالی مطرح می شود که حتی شبکه های تلویزیونی حامی دولت دموکرات باراک اوباما مثل سی.ان.ان در اخبار خود برای مصر عبارت کودتا را به کار می برند.
کارنی گفت: تحولات مصر سخت و پیچیده است و دولت در بررسی تحولات مصر با کنگره مشورت خواهد کرد.
اما سوابق آموزشی بازیگران فعلی عرصه سیاسی مصر نشان از رابطه نزدیک با آمریکایی ها دارد. عبدالفتاح السیسی وزیر دفاع و فرمانده کل نیروهای مسلح یکباره از موقعیت یک ژنرال ناشناخته یک ستاره به ریاست ارتش رسید و اکنون نیز عملا کفیل کشور است. السیسی دانش آموخته دانشگاه جنگ ارتش آمریکا است. تمایل وی به آمریکا نقش مهمی در انتخاب وی به عنوان جانشین ژنرال طنطاوی داشته است.
با شواهد و مدارک زیادی می توان کودتای نظامی در مصر را « محصول آمریکا» دانست. یکی از این مدارک، آموزه های «مبارزه با افراط گرایی» در دوران حسنی مبارک است. این آموزه باعث شد تا گروهی که سالها از فعالیت سیاسی محروم بود در انتخابات پیروز شود، کرسی های مجلس و منصب ریاست جمهوری را به دست آورد، اما یک ساله قدرت را در کودتا از دست دهد.
حتی حمایت کنگره آمریکا از کودتای نظامی در مصر نیز، خیلی تعجب برانگیز نیست. به تازگی یکی از اعضای کنگره آمریکا در نطقی می گوید: السیسی نمونه ی بسیار خوبی است که چگونه می توان افراط گرایانی که به صورت دموکراتیک انتخاب شده اند را از قدرت حذف کرد.
روز گذشته معترضان مصری در اعتراض به مواضع آمریکا در حوادث کشورشان، پرچم این کشور را به آتش کشیدند. شواهد وابستگی مصر به آمریکا از ارتباطات نظامی - اطلاعاتی گرفته تا کمک های مالی - اقتصادی آنقدر زیاد است که بسیاری از مردم این کشور به وضوح جای پای آمریکا در حوادث اخیر مصر را می بینند.
فراموش نکنید که علاوه بر حسنی مبارک که همپیمان بزرگ آمریکایی ها در منطقه بود، محمد مرسی نیز سیاست خارجی همسویی با واشنگتن داشت.