تصمیم شخصی سعد الحریری چیست؟

دوشنبه 13 آذر 1396
13:11
تصمیم شخصی سعد الحریری چیست؟ یک روزنامه لبنانی ضمن اعلام این موضوع که تماس‌ها و مشورت‌ها در لبنان برای حل تحولات اخیر ادامه دارد، افزود: نظر شخصی «سعد الحریری» این است که در پست نخست‌وزیری بماند.

العالم- لبنان

، مشورت‌ها و تماس‌ها در لبنان و خارج از آن برای رسیدن به یک راه‌حل نهایی درباره «سعد الحریری» و تثبیت سیاسی «بیطرفی» ادامه دارد.

روزنامه «الجمهوریه» در این باره نوشت تصمیم نهایی در این باره قبل از جمعه پیش رو یعنی زمان برگزاری نشست «گروه بین‌المللی حمایت از لبنان» در پاریس مشخص خواهد شد.

در ادامه این گزارش آمده است بخش لبنانی این گفت‌وگوها نسبت به بخش منطقه‌ای و عربی آن واقعا کمرنگ است، به ظاهر، مذاکرات در لبنان میان قوای سیاسی انجام می‌شود اما در عمل میان تهران، ریاض، واشنگتن و قاهره است.

الجمهوریه نوشت، انتظار می‌رود که هیأت دولت فردا (سه‌شنبه) یا پنجشنبه تشکیل جلسه دهد و این موضوع امروز پس از تماس‌های مصر و فرانسه با عربستان سعودی و ایران مشخص می‌شود.

در ادامه این گزارش آمده است تماس‌های خارجی و داخلی با الحریری ادامه دارد؛ قرار شخصی وی پس گرفتن استعفا و باقی ماندن در منصب نخست‌وزیری است؛ تصمیم عربستان هنوز نامشخص است اما اظهارات اخیر برخی از مقامات سعودی به تندروی علیه ایران و حزب‌الله مایل است.

فارس

0% ...

آخرین اخبار

60 سازمان بین المللی: 18 میلیون نفر در یمن از ناامنی غذایی رنج می برند، از جمله 2.2 میلیون کودک زیر پنج سال.


موافقت نخست وزیر انگلیس با استفاده آمریکا از خاک این کشور برای حملات تجاوزکارانه به ایران


قرارگاه خاتم الانبیاء (ص): اگر آمریکا به تاسیسات هسته‌ای ما حمله کند، همه منافع اين كشور و متحدانش، هدف هجوم قدرتمند نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران قرار خواهند گرفت.


انفجار در مقر گروه‌های تجزیه‌طلب ضد ایرانی در سلیمانیه واقع در شمال عراق


همزمان با سفر ژوزف عون به ایالات متحده، رژیم اشغالگر یک حمله را به یکی از شهرهای منطقه صور در جنوب لبنان انجام داد.


هشدار به بلغارستان درباره میزبانی از هواپیماهای نظامی آمریکا


انهدام آمازون در بحرین با موشک پاوه؛ پیامدهای راهبردی و ابعاد نظامی


وزارت دفاع یمن: ۶ کشتی سعودی مجبور به بازگشت از باب‌المندب شدند


مجالس بزرگداشت امام شهید عرصه شناخت هندسه فکری ایشان است


لبنان بر دو راهی شعارهای حاکمیتی و درماندگی اجرایی