العالم _ سوریه
رفتارشناسی ترامپ در دو سال گذشته نشان می دهد که دو مقوله اقتصاد و تجارت برایش بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد از این رو هر آنچه را برای دولت و جامعه آمریکا هزینه بر تلقی می کند، یا حذف می کند و یا با هزینه دیگران به مدیریت آن مبادرت می کند.
مثال واضح و روشن این رویکرد خروج از پیمان ها و نهادهای بین المللی مانند معاهده آب و هوایی پاریس و همچنین یونسکو و ... از یکسو و مشارکت در منازعات منطقه ای با دریافت تمهیدات و تضمین های دلاری لازم از دیگرسو است.
بر این اساس به نظر می رسد ترامپ با هیچ کس و هیچ چیز جز دلار و تامین منافع خود هیچ دوستی و دشمنی استراتژیکی ندارد. تاملی در تحولات یک سال گذشته منطقه با شفافیت کامل موید این مساله است، چنانکه در سوریه و علی رغم اصرار اساسی در تامین و تجهیز مخالفان بشاراسد اعم از داخلی و خارجی که با هدف حذف بشار اسد و حکومتش صورت می پذیرفت، معارضه دست آموز خود را طی روزهای اخیر رها کرد و رسما اعلام داشت دیگر نباید چشم داشتی به کمک های آمریکا داشته باشند و به همین خاطر هم، نتیجه در جنوب سوریه این شد که احتمال مقاومت تروریست ها در مقابل ارتش سوریه متمایل به صفر شده است و تروریست های جنوبی از دو راه تسلیم شدن یا اصرار برمقاومت، ترجیح داده اند مسیر دوم را انتخاب کنند و در تلاش هستند تا در قالب مذاکره با روسیه و با وساطت اردن تضمین های لازم برای زندگی در زیر پرچم و حاکمیت سوریه را دریافت کنند و لامحاله سلاح بر زمین بگذارند. طرفه انکه در شرایط جدید و برخلاف گذشته کوچکترین سخنی از انتقال مسلحین به دیگر مناطق سوریه در میان نیست. مبتنی بر این نگاه به نظر می رسد کردهای شمال سوریه نیز در سایه بررسی رفتار ترامپ از یک سو مرور تجربه همه پرسی در کردستان عراق از دیگر سو و بلاخره بی پناهیشان در مقابل ترک ها از سویه سوم به این نتیجه رسیده باشند که روزگار سیاه تروریست های سوری در انتظار آنها است و آمریکا به زودی ایشان را موضوع معامله خویش قرار خواهد داد.
به همین خاطر در شرایط موجود و در سایه این تجربیات است که از ناحیه جماعت کرد موسوم به قسد دیگر مساله کنفدرالیسم نه تنها مطرح نمی شود بلکه این جماعت اصرار دارند به منظور حفظ و بقا خود، زیست در زیر سایه حاکمیت بشار اسد و پرچم سوریه را برگزینند و البته به دریافت مختصر امتیازاتی مانند بهرمندی از تدریس زبان کردی در مدارسشان و ... رضایت دهند.
آمریکای عهد اوباما به کردهای سوریه وعده کرده بود چنانچه علیه اسد وارد جنگ شوند و در عین حال موفق شوند به دریای مدیترانه برسند، از موجودیت آنها در قالب یک دولت کردی و مستقل از سوریه دفاع خواهد کرد امری که در عهد ترامپ خلافش هیچگاه مورد تصریح قرارنگرفت و این در حالی بود که از همان ابتدا کاملا روشن بود که این وعده و آن خیال پردازی با وجود دو مانع جدی یعنی ارتش های سوریه و ترکیه مواجه خواهد شد البته در این میان تلاش کردها در مواجهه با داعش مزید علت شد و تحلیل و تضعیف توان نیروهای کرد را شدیدا موجب شد که حاصل آن تنها و تنها بهره مندی از سرزمین سوخته ای به نام رقه از یکسو و مردمی کاملا خسته از بی برنامگی و باصطلاح دلزده از دویدن در تاریکی در سایه حکومت خیالی کردی بود.
اینک و در شرایطی که انتظار پیروزی قریب الوقوع ارتش سوریه در جبهه های جنوبی دور از ذهن نمی نماید به نظر می رسد جماعت قسد دومین گروهی باشند که در سوریه از حمایت امریکا بی بهره خواهند شد.
کردها از آن جهت که اخیرا خود را ناباورانه به عنوان یک کالا بر روی میز معامله ترک ها و ترامپ تجربه کردند به نظر می رسد اجازه تکرار به این تجربه را نخواهند داد به ویژه آنکه بیش از چند ماه محدود از همه پرسی استقلال کردستان و چند روز کوتاه از معامله بر سر تروریست های سوری در جنوب سوریه نمی گذرد.
ابورضاصالح