چرا دل بستگی و وابستگی به مواهب مادی دنیائی آدمی را به قعر جهنم ساقط می کند؟

العالم ـ زلال قرآن

از آنجا که عالم دنیا (عالم ماده) پَست ترین مراتب جهان هستی و سرای آخرت (عالم ماوراء) عالی ترین مرتبه آن است، به هدایت آیات 103 تا 105 سوره مبارکه کهف:
« قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا. الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا. أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا»
ترجمه: (بگو که آیا می‌خواهید شما را بر زیانکار ترین مردم آگاه سازیم . (زیانکارترین مردم) آنها هستند که (عمر و) سعی‌ شان در راه دنیای فانی تباه گردید و به خیال باطل می‌ پنداشتند که نیکوکاری می ‌کنند. همین دنیا طلبانند که به آیات خدای خود کافر شدند و (روز) ملاقات خدا را انکار کردند، لذا اعمالشان همه تباه گشته و روز قیامت آنها را هیچ وزن و ارزشی نخواهیم داد).
هرکس با دلبستگی و وابستگی به مواهب دنیا عمر خود را صَرف کسب و استفاده از لذائذ مادی آن نماید، به دلیل فانی و ناپایداربودن آنها، عمل او عمل ناصالح بوده و نتیجه اعمال او حبط خواهد شد که در آخرت چون کفه ترازوی نامه اعمال او از عمل صالح تهی است کیفر کردارش جهنم سوزان خواهد بود.