العالم - آمریکا
نشریه آسیا تایمز همزمان با تایید سفر دونالد ترامپ به پکن از سوی وزارت امور خارجه چین، نوشت: زمانی که ترامپ در اواخر این هفته برای گفتوگو با شی جینپینگ وارد پکن شود، تشریفات مراسم احتمالا بسیار آشنا از جمله دست دادنهای محکم، لفاظیهای اغراقآمیز، نمادگراییهای دقیق و بیانیههایی درباره فرصتهای اقتصادی «تاریخی» خواهد بود اما در پس این نمایش، واقعیتی بسیار تعیینکنندهتر برای آسیا نهفته است.
این رسانه با بیان اینکه بازگشت ترامپ به قدرت، دکترین منسجم جدیدی برای منطقه هند-آرام به ارمغان نیاورده، افزود: ترامپ برای این منطقه تنها نسخهای بلندتر و معاملهگرایانه از نگرانیهای استراتژیک پیشین آمریکا را ارائه داده است.
آسیا تایمز ادامه داد: واشنگتن همچنان چین را رقیب اصلی خود میداند اما این رقابت بیش از آنکه از مسیر ائتلافسازی مستمر یا نهادسازی منطقهای باشد، از دریچه تعرفهها، رقابت صنعتی و تنبیه اقتصادی تعریف میشود.
این اقدامات درحالی صورت گرفته که دولتهای پیشین ایالت متحده از جمله باراک اوباما و جو بایدن تلاش میکردند که با رویکردهایی نظیر «چرخش به آسیا» یا مشارکتهای امنیتی کوچکمقیاس، جایگاه آمریکا را در منطقه تثبیت کنند ولی دولت ترامپ لحن تند علیه پکن را حفظ کرد و چارچوبهای سیاسی و اقتصادی گستردهای را که پیشتر به اعتبار آمریکا در منطقه کمک میکرد، کنار گذاشت.
تناقضهای راهبردی و نگرانی متحدان
آسیا تایمز در ادامه گزارش تحلیلی خود، نوشت: ترامپ به شدت بر ناسیونالیسم اقتصادی، تهدید به تعرفه و تقاضا از متحدان برای مشارکت بیشتر در هزینهها تکیه کرد و همین رویکرد باعث شد تا دولتهای منطقه، واشنگتن را از دریچهای «معاملهگرایانه» ببینند؛ بطوری که متحدان آمریکا همزمان با فشارهای آمریکا برای جدا کردن زنجیرههای تامین خود از چین، تعرفههای جدید و عدم اطمینان از تعهدات بلندمدت این کشور روبرو شدند.
این درحالی است پکن با درک اینکه نفوذ منطقهای امروز تنها با قدرت نظامی (نیروی دریایی) شکل نمیگیرد، بلکه از طریق تامین مالی زیرساختها، روابط تجاری و دیپلماسی محیط زیستی تقویت میشود، راه خود را باز میبیند.
ثبات در برابر غیرقابلپیشبینی بودن
این نشریه هنگکنگی با بیان اینکه شی با مزایایی وارد این نشست میشود که فراتر از دیپلماسی است، افزود: چین با وجود کندی روند رشد اقتصادی، همچنان اهرمهای بزرگی در زنجیره تامین جهانی و مواد معدنی حیاتی (مانند خاکهای نادر) در اختیار دارد.
علاوه بر این، شی با پروژههایی نظیر «کمربند و جاده»، نوعی «تداوم و برنامهریزی بلندمدت» را به نمایش میگذارد که برای دولتهای آسیایی (که ثبات سیاسی را به همسویی ایدئولوژیک ترجیح میدهند) ارزشمند است.
بنابراین، سفر ترامپ به پکن آزمونی است برای اینکه مشخص شود آیا واشنگتن هنوز میتواند چشماندازی فراتر از تقابل ارائه دهد یا خیر. پس، خطر اصلی برای آمریکا این نیست که آسیا ناگهان «طرفدار چین» شود، بلکه خطر در این است که منطقه به تدریج خود را با جهانی تطبیق دهد که در آن سیاستهای آمریکا غیرقابلپیشبینی، بیش از حد معاملهگرایانه و گسسته از واقعیتهای اقتصادی هند-آرام به نظر میرسد.