چرا دل جهادگر فی سبیل الله از خوف و خشیت الهی خالی نیست؟

العالم ـ زلال قرآن

جهادگر فی سبیل الله که از روی اراده و انتخاب تمامی هستی خود را در کف اخلاص نهاده و در اعلی مرتبه خضوع و خشوع قلبی و بالاترین درجه توکل و تفویض و تسلیم و رضا، به خداوند سبحان تقدیم نموده است، با باور قطعی و یقینی به حقیقت آیه 115 سوره مبارکه بقره:
« وَلِلَّـهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّـهِ إِنَّ اللَّـهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ»
ترجمه: (مشرق ومغرب هر دو ملک خداست، پس به هر طرف روی کنید به سوی خدا روی آورده‌اید، که خدا (به همه جا) محیط و (به هرچیز) داناست).
مجری حقیقت آیه 79 سوره مبارکه انعام:
« إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ»
ترجمه: (من با ایمان خالص روی به سوی خدایی آوردم که آفریننده آسمانها و زمین است و من هرگز از مشرکان نیستم).
با نظر به وجه الله جز خدا را نمی بیند و جزبه او نمی اندیشد، (او در هیچ چیز عالم نمی نگرد مگر اینکه در آن و قبل و بعد آن خدا را می بیند)، او جز از خدا اطاعت نمی کند، و جز به حکم و فرمان او عمل نمی نماید.
دل چنین کسی همیشه به یاد خداست و لحظه ای از خوف و خشیت خداوند عزّوجل و خضوع و خشوع نسبت ذات اقدسش خالی نیست و همیشه از این مسئله ترس دارد که مبادا مرتکب عملی شود که موجب محروم ماندن از رحمت خداوند و مهجور ماندن او از لقاء الله گردد.