العالم - آمریکا

روزنامه «آی‌پِیپر» چاپ لندن در این گزارش آورده است: دونالد ترامپ فردی است که با جنگ مشکلی ندارد، به شرطی که این درگیری خیلی سریع و به نفع خودش تمام شود. شعار مشهور «جنگ‌های تجاری مطلوب هستند و به‌راحتی می‌توان در آنها پیروز شد» پشتوانه سیاست تهاجمی تعرفه‌ای او بود؛ با این حال، زمانی که مشخص شد برخی از تعرفه‌های شدید او به جنگ‌های طولانی و پرهزینه منجر می‌شوند، خیلی زود از شمار زیادی از آنها عقب‌نشینی کرد. این پدیده(عقب‌نشینی‌ها) به اندازه‌ای تکرار شد که یک مخفف هم برایش ساخته شد؛ «تاکو/TACO» و برگرفته از حروف اول عبارت «Trump Always Chickens Out» یعنی «ترامپ همیشه جا می‌زند.»

در نمونه‌های دیگر، رئیس‌ جمهوری آمریکا به طور مشابه درباره اعزام گارد ملی یا ماموران اداره مهاجرت و گمرک (ICE) به شهرهای آمریکا به‌ویژه شهرهایی تحت کنترل رقبای سیاسی‌اش در حزب دموکرات، لحن تندی دارد، اما وقتی با این واقعیت که اعزام هزاران نیروی مسلح به مناطقی که حضورشان خوشایند نیست، روبه‌رو می‌شود، خود را می‌بازد. ماموران اداره مهاجرت هنوز در مینیاپولیس حضور دارند، اما کاخ سفید تحت ریاست جمهوری ترامپ از مواضع و لحن تندش عقب نشسته است.

ترامپ به‌دنبال درگیری‌هایی است که بتواند سریع و راحت، بدون هزینه شخصی یا سیاسی، در آنها برنده شود. به نظر می‌رسد او به این نتیجه رسیده است که چنین پیروزی‌هایی بیشتر در خارج از کشور یافت می‌شوند. بی‌دلیل نیست که ترامپ ادعا می‌کند از زمان بازگشت به دفتر بیضی کاخ سفید، دست‌کم به هشت جنگ پایان داده است.

البته کارشناسان مستقل جزئیات این ادعاها را هم زیر سوال می‌برند. به عنوان مثال، آنها یادآوری می‌کنند که میان مصر و اتیوپی اصلا جنگی وجود نداشت که ترامپ بخواهد به آن «پایان بدهد.» آنها تاکید می‌کنند که بسیاری از درگیری‌هایی که ترامپ مدعی حل‌وفصل آنهاست، صرفا توافق‌های آتش‌بس بوده‌اند؛ توافق‌هایی که پیش‌تر هم بارها منعقد و بعدا بارها نقض شده‌اند.

به نوشته نگارنده، «درباره جنگ بین اسرائیل و ایران که از قضا آن هم در دوران ریاست‌جمهوری خود او آغاز و ترامپ مدعی پایان آن شد، جنگنده‌های آمریکایی بخش عمده بمباران‌ را انجام دادند. شروع کردن یک جنگ و سپس ادعای پایان دادن به آن، اندکی به تقلب شباهت دارد.»

حقیقت این است که ترامپ چندان اهمیتی نمی‌دهد. او پیروزی را دوست دارد، به‌ویژه اگر با مراسمی همراه باشد که بتواند در آن مقابل دوربین‌ها ژست بگیرد و شاهد امضای اسنادِ «به‌ظاهر رسمی» توسط دیگران باشد. بعد از آن، جز اینکه گاهی به دستاوردش ببالد و گلایه کند که چرا هنوز جایزه صلح نوبل، که آشکارا آرزویش را دارد، به او اهدا نشده است، معمولا توجهش به موضوعات دیگر معطوف می‌شود.

بدون تردید، جسورانه‌ترین دستاورد سیاست خارجی ترامپ تا به امروز، دستگیری نیکلاس مادورو، رئیس جمهور سابق ونزوئلا و ادعای سرنگونی دولت این کشور بوده است. ترامپ سپس مدعی شد که قرار است آمریکا اداره کشور را به دست بگیرد و برای توسعه صنعت نفت کاراکاس، میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری کند.

اما حتی این ماجرا که دست بر قضا تقریبا به‌طور قطع هم تحت قوانین آمریکا و هم قوانین بین‌المللی، غیرقانونی بود، تنها چند هفته بعد به دست فراموشی سپرده شد. همان حکومت، هرچند با چهره‌ای جدید در راس، همچنان در ونزوئلا بر سر کار است. ترامپ موفق شده است که مقداری نفت ونزوئلا را مصادره و پول فروش آن را به حسابی خارج از این کشور منتقل کند، اما ونزوئلا به هیچ عنوان وارد دوران سیاسی تازه‌ای نشده است.

به نظر می‌رسد که ترامپ همین حالا هم خسته و مستاصل شده است و دوباره بی‌قرار به نظر می‌رسد. او در داخل آمریکا در حال باختن است؛ محبوبیتش به پایین‌ترین سطح تاریخی رسیده، نمی‌تواند مینیاپولیس را یک «پیروزی» جلوه بدهد، و در پیدا کردن راهی برای تبدیل دوباره ونزوئلا به موضوعی جذاب در گل مانده است. در نتیجه رئیس‌ جمهوری همیشه بی‌قرار آمریکا بار دیگر به یکی از دشمنان محبوبش روی آورده است: «ایران.»

این رسانه می‌افزاید: ترامپ همین چند ماه پیش (تاسیسات اتمی) ایران را بمباران کرد. حالا می‌خواهد در نقش صلح‌طلبی بزرگ وارد شود و توافقی را امضا کند که بتواند مدعی شود جاه‌طلبی‌های هسته‌ای ایران را متوقف کرده است. شاید بسیاری از کشورها با شناختی که از کتابچه راهنما و سبک کار ترامپ دارند، با این بازی همراهی کنند؛ امضای یک توافق مبهم، ایجاد چند فرصت پرمنفعت برای برخی دوستان ترامپ، و سپس منتظر ماندن برای پرت شدن حواس او.

اما ایران فرق می‌کند. نظام سیاسی آن ریشه‌دار و مصمم به حفظ قدرت است و در موقعیتی نیست که بخواهد ضعف نشان دهد. ترامپ به تاکتیک‌های همیشگی‌اش متوسل شده است. او مذاکره‌کنندگانش را می‌فرستد، همزمان از طریق شبکه‌های اجتماعی تهدید می‌کند و از حرکت یک «ناوگان عظیم» حرف می‌زند.

با این حال، به نظر می‌رسد که ایران تمایلی ندارد مطابق میل ترامپ، بازی کند. او نیاز دارد که (از نگاه ناظران) برنده دیده شود و ایران بازنده و همان نوع پیروزی‌ای را به چنگ بیاورد که برایش رضایت‌بخش است. در سوی مقابل، نظام سیاسی ایران به چنین بازی‌ای تن نمی‌دهد.

تمام اینها زمینه یک رویارویی را فراهم می‌کند. حکومت ایران تقریبا به طور قطع نه با حملات هوایی و نه با یورش نیروهای ویژه سرنگون نخواهد شد. به عبارت دیگر، تغییر نظام سیاسی در ایران آن‌قدر دشوار، پیچیده و پرهزینه خواهد بود که ماجرای عراق در مقایسه با آن، کودکانه به نظر می‌رسد. چنین اقدامی، مستلزم تهاجم زمینی و اشغالی است که جریان «ماگا»(جنبش حامی ترامپ) همواره مخالف آن بوده و کشتاری را به همراه دارد که ترامپ قادر به هضم آن نبوده و تاب آن را ندارد.

ترامپ در مقطعی تنش‌ها با ایران را دوباره شعله‌ور کرده است که دولتش هم در داخل و هم در سراسر جهان بیش از حد تحت فشار قرار دارد. او در منطقه‌ای به‌شدت مستعد انفجار، دست به آتش‌افروزی زده، بدون آنکه بداند شعله‌های این آتش دامن کجا را خواهد گرفت. از این رو، او اگر به دنبال یک پیروزی آسان است، بدترین هدف ممکن را انتخاب کرده است.