العالم – درگوشی
نمی توان درباره بحران لیبی صرف نظر از دو مساله اصلی نفوذ و نفت سخن گفت. در حالی که برخی کشورهای غربی به دنبال خروج از بحران لیبی با بیشترین سرمایه گذاری های نفتی در این کشور نفت خیز هستند که رتبه پنجم ذخایر نفتی با حدود 48.36 میلیارد بشکه نفت در میان کشورهای عربی و ذخایر گازی با حدود 54.6 تریلیون فوت مکعب را داراست ؛ برخی کشورها از جمله کشورهای عربی اگر چه با توافق برخی کشورهای بزرگ به دنبال نفوذ در این کشور هستند.
این موضوع دیگر بر کسی پوشیده نیست زیرا همه می دانند که تصمیمات نیروهای سرلشکر بازنشسته خلیفه حفتر یا دولت الوفاق را نمی توان از رایزنی ها یا برخی مواقع از دیکته های برخی کشورهای منطقه و عربی مانند مصر ،عربستان، امارات، ترکیه و قطر تا روسیه ، فرانسه و امریکا جدا کرد.
با اعلام موافقت گروههای لیبی با از سرگیری مذاکرات برای حل درگیری های بی وقفه و چندین ساله توسط سازمان ملل ، گزارش های رسانه ای از عزیمت خلفیه حفتر به قاهره برای برگزاری مذاکرات و ورود معاون سراج به مسکو برای مذاکرات خبر می دهد.
برخی گزارش ها هم چنین از سفر فائز السراج رئیس دولت ملی الوفاق به ترکیه خبر می دهد.
تداخل پرونده های بحران لیبی و تعدد گروههای مداخله جو، این بحران را پیچیده تر کرده و موجب طولانی شدن دوره مشکلات ملت لیبی است که با توجه به افزایش شدت درگیری های داخلی با شیوع ویروس کرونا دوران سختی را پشت سر می گذارند.
آیا جامعه بین المللی در مذاکرات اتی به روشی قطعی گروههای لیبایی را برای پذیرش راههای مناسب تشویق می کند یا درگیری نفوذ و نفت طرف های مذکور را تحت تاثیر قرار خواهد داد ؟