العالم-کشکول
نمی خواهیم غیر منطقی بودن این کلام را مورد بحث قرار دهیم که از سویی حضور رژیم اشغالگر، قاتل، غاصب و اهانت کننده به مقدسات مسلمانان و نژادپرست اسرائیلی را می پذیرد و از سویی دیگر حضور حزب الله را، گروهی که برادران دینی، قومی، جغرافیایی و تاریخی او آن را تشکیل داده اند، تاب نمی آورد!
چیزی که می خواهیم در این نوشتار بدان بپردازیم این است: چه کسی به وزیر خارجه امارات اجازه داده موجودیت جنبش های اجتماعی بزرگی که ریشه در جامعه یمن دارد را زیر سوال ببرد، آن هم به این دلیل که برای او خوشایند نیستند؟ چگونه این وزیر به خود اجازه می دهد که چنین سخنی را علیه یک حزب ملی سیاسی بزرگ بر زبان آورد؟ چرا تا این حد باید نسبت به جنبش انصارالله و نیروهای مسلح یمن که تا کنون هیچ گونه خطری برای منافع امارات و هیچ کشور عربی دیگری نداشته اند، کینه توزی کند و دشمنی ورزد؟
اگر روزی یکی از دولت های منطقه ای یا بین المللی به خود اجازه دهد که در روز روشن بگوید از خاندان آل زاید در نظام سیاسی امارات خوشش نمی آید و درصدد حذف آن است، واکنش این وزیر اماراتی چه خواهد بود؟ از سوی دیگر آیا اعراب حق ندارند با نظام امارات که در نهایت ساده لوحی به عادی سازی روابط خود با رژیم اشغالگر صهیونیستی افتخار می کند، دشمنی کنند؟
روشن است که نه انصارالله نه حزب الله برای امارات و هیچ دولت عربی دیگری خطرناک نیستند. اگر خطری هم از سوی جنبش های مقاومت وجود داشته باشد، صرفا "اسرائیل" را تهدید می کند، بنابراین هر سخنی که مقاومت را هدف قرار داده باشد، هرچند از دهان مسئولین عرب خارج شده باشد، قطعا سخن "اسرائیل" است.
وزیر اماراتی مذکور آنچه را به او دیکته شده بازگو می کند. او به خوبی می داند که این جنبش های عربی اصیل هیچ خطری برای او و کشورش ندارند، اما این سخنان را بر زبان راند تا آمریکا و "اسرائیل" را، کسانی که تداوم حکمرانی او و خاندانش را تضمین می کنند، از خود راضی نگه دارد.