العالم - زلال قرآن
این موضع دردعاها ومناجات های آن بزرگواران متجلی است.
بطورمثال:
حضرت علی (ع) درفرازی ازدعای معروف به دعای کمیل با بیان:
« اِلهی وَرَبّی مَن لی غَیرُکَ ...»
ترجمه: ( پروردگار ومعبودم ، من جزتو کسی را ندارم ...).
ویا :
« یا سَیِّدی فَکَیفَ لی وَاَنا عَبدُکَ اَلضَعیفِ اَلذَّلیلِ اَلحَقیرِ اَلمِسکینِ اَلمُستَکین ...»
ترجمه: (آقای من، برای من چگونه خواهد بود، درحالی که من درمقابل مقام عظمت و کبریائی تو بنده ای ضعیف و ذلیل و کوچک و خوار و بی مقدار و فقیر و درمانده هستم).
وهمچنین آن حضرت و دیگر امامان معصوم (ع) در فرازهائی ازمناجات شعبانیه بدرگاه خداوند عرض می کردند:
« اِلهی هَب لی کَمالِ اِنقِطاعَ اِلَیکَ، وَاءنِراَبصارِقُلوبَنا بِضِیاءِ نَظَرَها اِلَیکَ ، حتی تَخرِقُ اَبصا رِاَلقُلُوبِ حُجُبِ النُّورِفَتَصِلَ اِلی مَعدَنِ العَظَمَة َ، وَ تُصیراَرواحَنا مُعَّلَقَةِ بِعِزِّ قُدسِکَ»
ترجمه: (معبودا: انقطاع کامل بسوی خودت را به من عطا فرما ،ودیده های قلوب ما را (چشم دلهای ما را) به نوری روشن سازکه به آن نورفقط به تو نظرکنیم( فقط به توتوجه داشته باشیم وبس)، تاجائی که دیده بصیرت ما حجاب های نوررا (که مانع بین ما وتوهستند) بدَرَد وبه نورعظمت تو واصل گردد و روح های ما را به مقام قدس عزّتت بپیوند).
این فرازهای بسیاربلند دعا و مناجات حضرات معصومین (ع)، حاکی ازعشق و شوق وصف نا پذیرآنها به معشوق ومعبود محبوب خود یعنی خداوند تبارک وتعالی بوده است.