چرا به هواها و امیال مادی وجود آدمی «نفس امّاره» گفته می شود؟

العالم _ زلال قرآن

به هدایت بخش دوم آیه 150 سوره مبارکه انعام:
«... وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَهُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ»
ترجمه: (... ازهوای نفس آنها که آیات خدا را تکذیب کردند و به قیامت ایمان نمی ‌آورند وبرای خدای خودهمتا قرار می‌ دهند).
«هوی نفس» بمعنی میل کردن نفس آدمی به پستی ها است که نتیجه آن گمراهی ازصراط مستقیم الهی است.
هوی نفس عامل خواهش های مادی وامیال وشهوات حیوانی است که با ایجاد گرایش ها وکشش های بسیار قوی خود، آدمی را بسوی مواهب و زخارف ومظاهر فریبنده دنیائی می کشاند، خواهش های نفس را ازآن جهت«هوی نفس» گفته اند که ارضای آنها:
اولاً– دوام وبقائی ندارد.
ثانیاً – باعث سقوط آدمی ازمرتبه انسانیت می گردد، وعلت آن هم این است که، توجه بیش ازحد به خواهش های سیری نا پذیرنفسانی، با سرگرم کردن آدمی به لهو و لعب و ایجاد فریب وغرو، همانند حجابی ضخیم بین انسان و خدا و حقیقت حیات، مانع ایجاد کرده و با بوجود آوردن غفلت از خدا و قیامت، راه وصول به قرب الهی و فلاح و رستگاری و سعادت حقیقی دنیا وآخرت را به روی انسان سدّ می کند و او را به مهلکه دنیا ودرّه هلاک ساقط می نماید و به جهنم سوزان الهی گرفتارمی سازد.