توجه بیش از حد به زرق و برق های زندگی دنیائی چه مشگلاتی را برای آدمی بوجود می آورد؟

العالم ـ زلال قرآن

آیه 20 سوره مبارکه حدید بابیان:
« اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّـهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»
ترجمه: (بدانید که زندگانی دنیا به حقیقت بازیچه‌ ای است طفلانه و لهو و عیّاشی و زیب و آرایش و تفاخر و خودستایی با یکدیگر و حرص افزودن مال و فرزندان. در مثل مانند بارانی است که گیاهی در پی آن از زمین بروید که برزگران (یا کفار دنیاپرست) را به شگفت آرد و سپس بنگری که زرد و خشک شود و بپوسد. و در عالم آخرت (دنیا طلبان را) عذاب سخت جهنم و (مؤمنان را) آمرزش و خشنودی حق نصیب است. و باری، بدانید که زندگانی دنیا جز متاع فریب و غرور چیزی نیست).
به این حقیقت تصریح دارد که تعلق خاطر بیش از حد اعتدال (حاصل از هوی نفس) به دنیا و مطامع مادی آن، آدمی را دچار تفاخر و خودبینی و خود ستائی و غرور و فریب می کند و با سقوط او از مرتبه انسانیت، به هلاکت و عذاب جهنم سوزان الهی گرفتار می سازد.