العالم_زلال قرآن
در حدیثی منسوب به رسول الله(ص) آمده:
« اَلعُلَماءُ کُلُهُم هَلکی اِلّاَاَلعامِلُون، وَاَلعامِلُونَ کُلُهُم هَلکی اِلّااَلمُخلِصُون، وَاَلمُخلِصُونَ فی خَطَرِعَظیم»
ترجمه: (تمام عُلما (صاحبان علوم حقیقیه الهیه) هلاک خواهند شد، مگر آنها که به علم خویش عمل نمایند، و عاملین به علم خود نیز هلاک خواهند شد، مگر مخلصین، و مخلصین هم دائماً در معرض خطر عظیم لغزش هستند).
از این حدیث شریف چنین استنباط می شود که تا قصد و نیّت انسان از شوائب غیر الهی کاملاً خالی نگردد، اخلاص حقیقی واقع نشده و تعلق خاطر و انجذاب شعوری کامل و ارتباط وجودی مخصوص بین انسان و خداوند سبحان که لازمه «حُبّ الله» است محقق نخواهد شد، چرا که اخلاص کامل که بالاترین درجه اخلاص است، زمانی صورت خواهد پذیرفت که انسان با تسلیم محض خداوند سبحان بودن، فقط و فقط به رضای الهی بیندیشد و تنها به اوامر و دستورات او و رسول الله (ص) عمل نماید.
پس وقتی انسان به اخلاص کامل می رسد که جمیع مراتب خلوص در وجود او به فعلیت برسد و در نیّت و عمل او متجلی گردد، بگونه ای که او از جمیع شوائب غیرالهی فارغ شده و نور اخلاص به تمام زوایای وجود او بتابد و قلب و دل او را کاملاً مُسَخر کند و اثری از «منیّت و خودخواهی» در منش و شخصیت و گفتار و کردار او باقی نماند.