مخلوقات عالم چگونه خداوند را تسبیح می گویند ؟

العالم - زلال قرآن

از آنجا که هر یک از مخلوقات عالم هستی مظهر، خالقیت، سلطنت، قدرت، عظمت و کبریائی خداوند علیّ عظیم هستند، با به نمایش گذاشتن غنای ذاتی خود (میزان بهره وجودی و کمالاتی که در پرتو رحمت و الطاف بی انتهای الهی کسب کرده اند) خداوند سبحان را تسبیح و تنزیه می نمایند و با اطاعت محض و بی چون و چرای خود، حامد و ثناگوی ذات اقدس الهی هستند، لذا بطور خلاصه:
1– هر یک از مخلوقات موجود در جهان هستی، به حسب وظیفه ذاتی خویش، کاملاً خود را در مقابل ذات اقدس الهی مکلف و مسئول می داند، به همین جهت با تمام توان و وُسع خویش تلاش می کند تا به تکلیفی که خداوند تبارک و تعالی برای او مقرر فرموده به احسن وجه عمل نماید.
2– ادای وظیفه هر مخلوقی در قالب تسلیم محض و اطاعت بی چون و چرا از حق تعالی و انطباق همه شئون وجود وحیات خویش با قوانین و سنت های الهی حاکم بر نظام عالم صورت می پذیرد.
3– تمام ذرات عالم هستی دائماً و بی وقفه به تسبیح و تنزیه و تحمید خداوند سبحان مشغولند.
4– تسبیح گوئی مخلوقات از جنس بُروز دادن توانمندی های ذاتی آنها در اجرای بی چون و چرای اوامر الهی (وقتی که اراده لایزالی او بر«کُن» تعلق گیرد) در قالب ادای وظیفه آنی و فوری « فَیَکُون» صورت می پذیرد.
5- تمامی مخلوقات عالم با به نمایش گذاشتن غنای وجودی خویش، مظهر و تجلیگاه وحدانیت و قدرت و عظمت و کبریائی و خالقیت و مالکیت و رازقیت و...، مطلق خداوند سبحان هستند.