جسم فنا پذیر انسان چگونه می تواند در خدمت روح جاودانه او باشد؟

العالم _ زلال قرآن
با برداشت از آیه 88 سوره مبارکه قصص:
« وَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّـهِ إِلَـٰهًا آخَرَلَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَكُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»
ترجمه: (و هرگز با خدای یکتا، دیگری را به خدایی مخوان که جز او هیچ خدایی نیست، هر چیزی جز ذات پاک الهی هالک الذّات و نابود است، فرمان با او و رجوع شما به سوی اوست).
می توان نتیجه گرفت که روح الهی انسان دارای ویژگی ثبات و جاودانگی است.
و به استناد بخش دوم آیه 156 سوره مبارکه بقره:« اِنّا لله وَ اِنّا اِلَیه راجِعُون»، روح انسان با به خدمت گرفتن قوای جسمی بایستی در فرصت کوتاه عمر دنیائی او به کمالات لایق خود برسد و خود را تا اعلی علیین و پیشگاه با عظمت الهی ارتقا دهد.