العالم - حقیقت بدون مرز
ما امروز با پارادوکسی روبه‌رو هستیم که تحلیلگران کلاسیکِ قدرت از درک آن عاجزند: در حالی که ماشین‌های جنگی، کالبدها را نشانه می‌روند، «معنا» در حال بازتولید است. فاجعه، علی‌رغم تمام تلخی‌اش، نقاب از چهره‌ی نظم‌های پوشالی برداشته و «اراده‌ی انسانی» را به عنوان متغیر اصلیِ معادلات جهانی بازگردانده است.
این مقاومت، تنها یک واکنش دفاعی نیست، بلکه یک «کُنشِ آگاهانه» است؛ بازگشت به این اصل که حقانیت، در بن‌بست‌های دیپلماتیک گم نمی‌شود، بلکه در پایداریِ کسانی که "دلیل" برای زیستن و "آرمان" برای ایستادن دارند، شکوفا می‌گردد. وقتی ایمان از ساحتِ فردی به ساحتِ اجتماعی هجرت می‌کند، دیگر با بمب و محاصره مهار نمی‌شود؛ چرا که هر قطره خون، بذرِ بیداری در ذهنی تازه و هر ویرانه، بنای یادبودی برای حق‌طلبی می‌شود.
حقیقتِ افشا شده این است: جهانِ آینده، نه با منطقِ باروت، که با صلابتِ باورهایی ساخته خواهد شد که در سخت‌ترین آزمون‌های تاریخ، تسلیم را نیاموختند. عدالت، شاید در هیاهوی جنگ به تأخیر بیفتد، اما در رگ‌های این ایمانِ اجتماعی، به سوی پیروزیِ نهایی در جریان است.»
و در آخر بمب‌ها تنها بر جسم‌ها فرود می‌آیند؛ اما ایمان، در اتمسفرِ یک جامعه تکثیر می‌شود. وقتی مرگ، معنای خود را در برابر رسالتِ انسان از دست بدهد، پیروزی دیگر یک احتمال نیست؛ یک ضرورتِ محتوم است.
سهیلا کثیر