بیش از ۸۵ درصد از قلمرو این باریکه هدف گلوله‌باران یا تهاجم زمینی قرار گرفته و محله‌ها و مجتمع‌های مسکونی از شمال نوار غزه و شهر غزه گرفته تا مناطق مرکزی و جنوبی این باریکه به طور گسترده ویران شده‌اند. با وجود این ویرانی گسترده، ساکنان همچنان بر ماندن در مناطق سکونت خود پافشاری کرده و بافت زندگی روزمره خود را در خانه‌ها، بازارها و خیابان‌هایی که هنوز پابرجا مانده‌اند، حفظ کرده‌اند.
این ویرانی ها به خانه‌ها محدود نشده است. علاوه بر تخریب کامل یا جزئی بیش از ۷۵ درصد واحدهای مسکونی، بیمارستان‌ها، مدارس، دانشگاه‌ها، شبکه‌های آب و فاضلاب، تأسیسات آب‌شیرین‌کن، جاده‌ها، مراکز اقتصادی و اراضی کشاورزی نیز در معرض تخریب و ویرانی قرار گرفته اند. با وجود آسیب‌دیدگی این ارکان حیاتی، ساکنان همچنان درخصوص تعمیر آنچه قابل‌مرمت است و راه‌اندازی مجدد آنچه امکان بهره‌برداری از آن وجود دارد، تلاش می‌کنند. آنها می‌کوشند تا در میان آوارها، کورسویی از زندگی را حفظ کنند.
بیش از نود درصد جمعیت آواره و مجبور به ترک محل سکونت خود شده‌اند. بسیاری از آنها بارها این تجربه را از سر گذرانده‌اند و بخش‌های وسیعی از مناطق شهری به ویرانه بدل شده یا غیرقابل‌سکونت شده اند. با انباشت میلیون‌ها تن آوار، سیمای محله‌ها تغییر کرده و فضای در دسترس ساکنان محدودتر شده است. با این حال، آوارگی‌های مکرر پیوند آنها را با خانه‌هایشان از هم نگسسته است. آنها با هر فرصت که برای بازگشت فراهم می شود، می‌کوشند تا به خانه‌ها و محله‌های خود برگردند و زندگی را حتی در میان ویرانه ها از نو آغاز کنند.
پیش از آغاز جنگ، روزانه صدها کامیون حامل کالا و اقلام ضروری وارد باریکه غزه می‌شد؛ اما در طول جنگ، این میزان به سطح محدودی کاهش یافت و با هر بار بسته شدن گذرگاه‌ها، به صفر رسید. اعمال محدودیت بر ورود سوخت، تجهیزات پزشکی و اقلام با کاربرد دوگانه به باریکه غزه، شکاف بین نیازهای ساکنان با کمک‌ها و کالاهایی را که واقعاً به دستشان می‌رسید، بیش از پیش عمیق‌تر کرد. اما با وجود این تنگنای شدید، ساکنان همچنان با بهره‌گیری از هر منبع موجودی، مایحتاج خود را تأمین می‌کنند، به دادوستد می‌پردازند، بازارها را باز نگه می‌دارند و چرخه زندگی روزمره را تداوم می‌بخشند.