العالم - آمریکا
نشریه آمریکایی نیویورکتایمز بهتازگی در مقالهای با عنوان «جنگ میتواند به معمای دیرینه سدهای ساخته شده در ایران پاسخ دهد»، مدعی شد: «طرفداران محیط زیست مدتهاست که از گسترش قابلتوجه سدها و پروژههای انتقال آب در سراسر ایران، بهویژه در مناطقی که ظاهراً نیازی به آنها نبود، گیج شدهاند. برخی از تحلیلگران فکر میکنند که اکنون پس از حملات هوایی ایالاتمتحده و اسرائیل به سایتهای موشکی مخفی ایران، پاسخ را میدانند. این تحلیلگران به این نتیجه رسیدهاند که پروژههای آبی ممکن است برای پشتیبانی از قوای نظامی کشور توسعه یافته باشند.»

نیما شکری، متخصص امنیت آب که سدها در سراسر ایران را ردیابی کرده است، میپرسد: «این همیشه برای من گیجکننده بود. چرا آنها این همه سد میساختند؟» او میگوید که سوال قدیمیاش با سوال جدیدی جایگزین شده است: «چرا به نظر میرسد هر جا سد داریم، حمله موشکی در نزدیکی آن اتفاق میافتد؟»
ادعای این مقاله، در یک خط از این قرار است: «سدها برای تأمین آب و برق مراکز موشکی ساخته شده اند.» درنتیجه، در جنگ احتمالی بعد، جزو اهداف نظامی در نظر گرفته شوند.
ارتباط جاسوسان محیط زیستی با مقاله نیویورک تایمز
ماجرا وقتی جالب میشود که این مقاله در ادامه، به سراغ موضوع جاسوسان زیستمحیطی در دولت روحانی میرود و مینویسد: «حملات هوایی ایالاتمتحده و اسرائیل با برجسته کردن وسعت و محل سایتهای موشکی پنهان در نقاط دورافتاده کشور، ممکن است معمای دیگری که فعالان محیط زیست را نگران کرده است، روشن کرده باشد: دلایل دستگیریهای زنجیرهای فعالان محیط زیست در مناطق حفاظت شده در سال ۲۰۱۸ چیست؟ این فعالان محیط زیست ممکن است به طور تصادفی در سایتهای حساس نظامی حضور داشته باشند.»
بخشهای این پازل وقتی تکمیل میشوند که نویسنده این مقاله، به چهرههای اصلی پرونده جاسوسان محیط زیستی اشاره میکند که یکی از آنها، طاهباز است. مراد موشه طاهباز، یک جاسوس آمریکایی-اسرائیلی بود که در دهه 90 دستگیر و سپس مبادله شد.
نیویورکتایمز همچنین مینویسد: «نیک کوثر، تحلیلگر برجسته محیط زیست و آب ایران در واشنگتن، گفت که فکر میکنم ممکن است سپاه پاسداران هر کسی را که در نزدیکی این مکانها کار میدانی انجام میداد، حتی فعالان محیط زیست، بهعنوان یک تهدید امنیتی بالقوه میدید.»
همچنین به نقل از امیر آقاکوچک، متخصص برجسته آب در دانشگاه کالیفرنیا، نوشت: «پروژه آب در ایران ممکن است حداقل تا حدی تحت تأثیر ملاحظات نظامی قرار گرفته باشد.»
این مقاله در ادامه از کاوه مدنی نام برد و نوشت: «کاوه مدنی، که هنگام دستگیریهای سال ۲۰۱۸، معاون رئیس سازمان محیط زیست بود، گفت که گروههای حفاظت از محیط زیست هرگز بدون اجازه دولت و سرویسهای اطلاعاتی، در مناطق بکر کار نمیکردند.» کاوه مدنی، یکی دیگر از مهرههای اصلی پرونده جاسوسان محیط زیست است که توانست از ایران فرار کند.
نویسنده مقاله، مرتبط با تیم جاسوسان محیط زیستی
صنم ماحوزی، نویسنده مقاله نیویورک تایمز، یکی از مرتبطین با کاوه مدنی و تیم جاسوسان محیط زیستی است. او در توییتر خود نوشت: «من و اریکا سولومون همپوشانی قابلتوجه میان پروژههای آبی و تأسیسات نظامی را بررسی کردهایم. آیا برخی از این پروژهها کاربرد دوگانه داشتهاند؟ شواهد قطعی وجود ندارد، اما پرسشهایی جدی مطرح است.»

اما جالب واکنش کاربران و ایرانیان حاضر در توییتر است که از طیفهای مختلف، تاکید کردهاند این مقاله، پروژهای آمریکایی-اسرائیلی برای مشروعیت بخشی به حملات احتمالی علیه زیرساختهای حیاتی مردم ایران است.
صنم ماحوزی همچنین از کارشناسان شبکه تروریستی اینترنشنال است که در موضوعات آب و تغییرات اقلیمی ایران، با این شبکه اسرائیلی مصاحبه و گفتوگو داشته است.

به طور کلی، اسامی موجود در این مقاله، از نویسنده گرفته تا کارشناس، در یک مؤلفه مشترک هستند: «تیم جاسوسان محیط زیستی.» این اسامی عبارتاند از: مراد طاهباز، صنم ماحوزی، نیما شکری، کاوه مدنی و امیر آقا کوچک.
همراهی افسر اطلاعاتی اسرائیل با پروژه نیویورک تایمز
دنی سیترینوویچ، افسر سابق اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل و رئیس بخش ایران در موسسه مطالعات امنیت ملی رژیم(INSS)، پس از انتشار مقاله نیویورکتایمز در توییتی نوشت: «در حالی که ارتباط مستقیم بین پروژههای سدسازی ایران و تأسیسات موشکی زیرزمینی آن به طور قطعی اثبات نشده است، چنین رویکردی کاملاً با تفکر استراتژیک ایران سازگار خواهد بود.» به طورکلی، باید در نظر داشت که چنین ادعای خلاف واقعی، بازی رسانههای برانداز برای حمله به داراییهای ایران است. اما ورود علنی تیم جاسوسان محیط زیستی به این داستان، موضوعی مهم و قابل توجه است.
