عدالت اقتصادی حاصل از انفاق مال به فقرا چه تاثیری در تامین سعادت اعضاء جامعه دارد؟

العالم _ زلال قرآن

درصافی ازامام باقر(ع) نقل شده که:
« اِنَ اللهَ حَرَّمَ کَنزَالذَهَبَ وَالفِضَةَ وَاَمَرَبِاِنفاقَهُ فِی سَبیلِ اللهُ»
ترجمه: (بدرستی که خداوند کَنز طلا ونقره را حرام کرده وامر فرموده که آنها را درراه خدا انفاق کنید).
که درتوضیح این حدیث آمده، غرض از«ذَهب وفِضّه»همان پول رایج در هرجامعه ای است وظاهراً اختصاص به طلا و نقره ندارد، ومنظورازانفاق فی سبیل الله، هرکاری است که نفع عموم مردم بخصوص طبقات فقیرجامعه درآن باشد.
با این مختصر توضیح مشخص می شود که:
به گواه آیه 177 سوره مبارکه بقره:
« لَيْسَ الْبِرَّأَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَـٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّـهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِوَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ»
ترجمه: (نیکوکاری آن نیست که روی به جانب مشرق یا مغرب کنید (چه این چیز بی‌اثری است) لیکن نیکوکاری آن است که کسی به خدای عالم وروز قیامت و فرشتگان و کتاب آسمانی و پیغمبران ایمان آرد و دارایی خود را در راه دوستی خدا به خویشان و یتیمان و فقیران و در راه ماندگان و گدایان بدهد و در آزاد کردن بندگان صرف کند، و نمازبه پا دارد و زکات مال (به مستحق) بدهد، و نیز نیکوکار آنانند که با هرکه عهد بسته‌ اند به موقع خود وفا کنند و درحال تنگدستی و سختی و هنگام کارزار صبور و شکیبا باشند. (کسانی که بدین اوصاف آراسته‌ اند) آنها به حقیقت راستگویان و آنها به حقیقت پرهیزکارانند).
نیکوکاری وسعادت مندی ازبستر ایمان به خدا و قیامت و ملائکة الله وقرآن کریم وپیامبران الهی و همچنین صرف مال ودارائی درراه دوستی و رضای خدا و برپائی نماز و روزه وپرداخت زکات و...، قابل تامین است، و سعادت حقیقی دنیا وآخرت اعضاء جامعه اسلامی (انفاق کننده و دریافت کننده انفاق) درسایه انفاق بمعنی عام آن تامین خواهد شد، چرا که با ایجاد عدالت اقتصادی واجتماعی سلامت لازم درآن جامعه مستقرشده و زمینه های رشد استعدادها و رستگاری و سعادت اعضاء جامعه فراهم خواهد گردید.