چرا ذکر اسماءالله موجب تابش نور ایمان در قلب انسان می گردد؟

العالم ـ زلال قرآن

به گواه آیات 2 تا 4 سوره مبارکه انفال:
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَاللَّـهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ .الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ .أُولَـٰئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ»
ترجمه: (مؤمنان حقیقی آنانند که چون ذکری از خدا شود دلهاشان ترسان و لرزان شود و چون آیات خدا را بر آنها تلاوت کنند بر مقام ایمانشان بیفزاید و به خدای خود در هرکار توکل می‌ کنند. آنان که نماز را به پا می ‌دارند و از هرچه روزی آنها کرده ‌ایم انفاق می ‌کنند. آنها به راستی و حقیقت اهل ایمانند که نزد خدا مراتب بلند و آمرزش و روزی نیکو دارند).
ذکر اسماءالله و آیات نورانی قرآن کریم، موجب تابش نور ایمان در دل آدمی می شود و استمرار آن، با هدایت او بسوی معارف حقه الهیه، انوار معرفت الله و معرفت الرسول و معرفت النفس و معرفت به حقایق عالم (دنیا وآخرت) را به قلب انسان می تاباند و به او کمک می کند تا جایگاه و موقعیت خویش را نسبت به ذات اقدس الهی به درستی تشخیص دهد و با ایمان کامل به بقین باور کند که حضرت حق سبحانه و تعالی، خالق و مالک و رازق و هادی و مُدبر مطلق کل عالم هستی است، و تمام امور دنیا و آخرت انسان به دست با کفایت و اراده لایزالی او تدبیر می گردد و به طور قطع و یقین بازگشت همه بدون استثناء به سوی او خواهد بود.