استفاده از جنگ اقتصادی برای نابودی یک کشور و ایجاد هرج و مرج های اجتماعی در آن+فیلم

العالم - العالم موازی

جنگ اقتصادی یکی از علل اصلی وقوع جنگ های جهانی اول و دوم و تمام جنگ هایی بوده است که تا اواسط قرن بیستم رخ داده اند.

جنگ اقتصادی معمولا در طیفی وسیع از رقابت اقتصادی صرف تا جنگ رخ می داده و معمولا یک کشور تلاش می کرده است با تضعیف پتانسیل های کشوری دیگر، آن را وادار به تغییر سیاست های خارجی خود کند یا نظام آن را تغییر دهد.

از مهمترین اشکال جنگ اقتصادی، غوطه ور کردن کشور مورد نظر، در وام و بدهی و توقف طرح های توسعه آن و ایجاد تنش در روابط کشورهای همسایه با استفاده از جنگ های اقتصادی است. کل این فرآیند با گرم شدن بازار فروش سلاح و هدر رفتن منابع طبیعی کشورهای درگیر، در نهایت به سود ابرقدرت ها تمام می شود.

جنگ اقتصادی نوعی کشمکش سازمان یافته است که تا مدتهای طولانی کشورها و نهادهای مختلف را درگیر می کند. فشارهای مالی، هرج و مرج اجتماعی و تلاش های متقابل بین طرفین درگیری برای وارد آوردن خسارت های مالی و اقتصادی، از ویژگی های این نوع جنگ است. در واقع جنگ اقتصادی نوعی جنگ بر سر منابع اقتصادی به منظور سیطره بر بازار و منابع طبیعی از جمله انرژی و منابع آبی کشورهای دیگر است.

در این برنامه تحریم ها و فشارهای آمریکا بر ایران مورد بررسی قرار می گیرد؛ آمریکا اولین بسته تحریمی خود علیه ایران را نوامبر 1979 اعمال کرد. در این بسته تحریمی، حدود 12 میلیارد دلار دارایی های ایران بلوکه شد. این تحریم ها طی سالهای متمادی ادامه یافتند تا اینکه کار به تحریم دارو رسید. مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا با اذعان به این موضوع، اعتراف کرد که هدف از این تحریم ها، نابودی کامل اقتصاد ایران است.

در این برنامه تلاش های دولت ایران برای مهار کردن هرج و مرج و آشوب مورد توجه قرار می گیرد؛ پس از آنکه زندگی و معیشت و اقتصاد ایران به دلیل همین تحریم ها در معرض خطر قرار گرفت، غرب و آمریکا تمام امکانات خود را برای مرتبط کردن حوادث و رویدادهای ایران با مسأله حجاب به کار گرفتند تا با بهره برداری از معصومیت دختر ایرانی، وحدت و انسجام اجتماعی کشور را هدف قرار دهند.

خلاصه اینکه این کشورها علاوه بر اعمال تحریم های اقتصادی علیه ایران، به صراحت حمایت خود را از آشوب های جاری در کشور اعلام کردند. آنها می دانستند که این آشوب ها بر اقتصاد کشور تأثیر می گذارد.

حال باید پرسید که آیا این کشورها واقعا حامی آزادی بیان در ایران هستند یا اینکه می خواهند با ایجاد هرج و مرج های حساب شده، منابع طبیعی سرشار آن را غارت کنند.