پل طاقی است روی رودخانه، دره، یا هر نوع گذرگاه که رفتوآمد را ممکن میسازد.
امروزه در مبحث مدیریت شهری، پل را سازهای برای عبور از موانع فیزیکی قلمداد میکنند تا ضمن استفاده از فضا بتواند عبورومرور و دسترسی به اماکن را تسهیل کند.
واژه پل که در پهلوی به صورت (Puhl) آمده، در زبان فارسی به صورت پول نیز به کار رفته است.
ساخت پلهای سنگی به دوران قبل از رومیها برمیگردد که در خاور میانه و چین پلهای زیادی به این شکل برپا شده است.
در ایران نیز ساختن پلهای کوچک و بزرگ از زمانهای بسیار قدیم رواج داشته و پلهایی نظیر سی و سه پل، پل خواجو و پل کرخه بیش از 400 سال قدمت دارند.
در زبان عربی واژههای جِسر و قنطره به معنای پل است؛ با اینکه لغتشناسان عرب این دو واژه را به یک معنا گرفتهاند، در عین حال تفاوتهایی هم میان آنها گذاشتهاند و قنطره را به معنای پل سنگی یا آجری (قوس دار) گرفتهاند.
علاوه بر این، قنطره گاه به معنی مجرای آب، سدّ و قلعه هم به کار رفته است.
در متون تاریخی و جغرافیایی معمولاً جسر به معنای پلهای قایقی یا چوبی به کار رفته است و احتمالاً از همین روست که برخی از محققان تصریح کردهاند که جسر به معنای پل زورقی یا چوبی است.
احتمالاً قدیمترین و ابتداییترین شکل پل به زمانی بازمیگردد که بشر توانست با استفاده از تنه درختان و سنگهای بزرگ، امکان عبور از نهرها و درّه ها و مسیلها را فراهم آورد.
از اینرو ساخت پل و استفاده از آن در مناطق کوهستانی و دارای عوارض طبیعی، بیش از نواحی مسطّح و کویری معمول بوده است.
اما پلهای واقعی از وقتی شکل گرفتند که تکیه گاه و پایههای پل ابتدا آماده میشد و سپس یک تخته سنگ یا چند تیر چوبی را روی دو پایه مینهادند و روی آنها را تخته پوش میکردند.
در همین زمینه: