نیمی از آوارگان جهان مسلمان هستند

به گزارش اکونوميست ، حدود چهار ميليون و هفتصد هزار نفر درنتيجه جنگ هاي آمريکا درعراق و افغانستان از اين کشورها فرار کردند و به برخي از کشورهاي فقير دنيا سفر کردند.
به گزارش پايگاه " حوار و تجديد " ، کميسارياي امور آوارگان سازمان ملل درگزارشي به مشکلات عمده درزمينه نبود حمايت بين المللي از پيامدهاي کوچ اجباري در جهان با وجود سکونت چهار پنجم آوارگان درکشورهاي درحال توسعه اشاره کرد و گفت درزمان حاضر در کشورهاي صنعتي ، احساسات ضد آوارگان وجود دارد.
براساس گزارشي که کميسارياي امور آوارگان سازمان ملل درسال 2010 دراين رابطه منتشر کرده است ، آمارهاي موجود درباره تعداد آوارگان نشان مي دهد که بسياري از کشورهاي فقير جهان ، پذيراي شمار زيادي از آوارگان بوده اند.
دراين گزارش از کشورهاي پاكستان ، إيران و سوريه به عنوان کشورهايي نام برده شده است که بيشترين شمار آوارگان را در خود جاي داده اند.
 براساس اين گزارش حدود 44 ميليون آواره درمناطق مختلف جهان وجود دارد که 15 ميليون و چهارصد هزار نفر آنان ازجمله دو ميليون و هشتصد هزار فسطيني تحت حمايت کميسارياي امور آوارگان سازمان ملل هستند.
آوارگان فلسطيني زير نظر آژانس امداد رساني و کاريابي براي آوارگان فلسطيني درمنطقه خاوردور (اونروا) قرار دارند.
همچنين 27 ميليون و 500 هزار نفر به علت درگيري و جنگ در کشورشان آواره شده اند و حدود 850 هزار نفر از کساني که خواهان گرفتن پناهندگي هستند ، يعني بيست درصد از آوارگان از آفريقاي جنوبي هستند.
دراين گزارش آمده است که " بسيار اندوهناک است که 15500 نفر از کساني که خواهان حق پناهندگي هستند ، کودکاني بي سرپرست هستند که اغلب از کشورهاي سومالي و افغانستان هستند.
آنتونيو گوتيريس " کميسر عالي سازمان ملل در امور آوارگان درتوضيحي درباره اين گزارش از مفاهيم نادرستي که درباره نقل و انتقال آوارگان و حمايت هاي بين المللي مطلوب از آن ها مي شود ، ابراز نگراني کرد.
وي تصريح کرد : درباره ترس و نگراني هايي که از رفتن آوارگان به کشورهاي صنعتي وجود دارد ، بسيار مبالغه شده و يا اينکه اين موضوع با مسائل مهاجرت اشتباه گرفته شده است.
گوتيريس اظهار داشت جهانيان درحمايت از اين افراد شکست خورده اند و آن ها را درحالتي ميان ياس و اميد نگاه مي دارند ، درحاليکه آوارگان به مدت زيادي دروضعيتي بي ثبات معلق به سر مي برند و در کشورهاي خود ثبات ندارند و جان آنان درکشورهاي ديگر به خطر مي افتد.
وي بعيد دانست که کشورهاي درحال توسعه به تنهايي بتوانند اين بار سنگين را بردوش بکشند و به همين دليل از کشورهاي صنعتي خواست که به کشورهاي درحال توسعه براي حل اين مشکل کمک کنند.