خبر
پاریس اعلام کرد که سفیرش در ایتالیا را به خاطر دیدار «لویجی دی مایو» معاون نخست وزیر ایتالیا با اعضای جنبش جلیقه زردها فراخوانده است؛ فرانسه این دیدار را یک اقدام چالش برانگیز و غیرقابل قبول دانست.
تحليل:
اعتراضات مسالمت آمیز، حق شهروندان هر جامعه است اما نحوه برخورد کشورهای غربی مدعی دمکراسی با اعتراضات یک بام و دو هواست، اگر تظاهرات در کشوری غربی رخ دهد، برخورد پلیس این کشور با تظاهرات اگر با خشونت هم همراه شود به بهانه برقراری امنیت و ثبات اقدامی قانونی محسوب می شود اما همین برخورد در صورتی که در کشوری که وابسته به غرب نیست رخ دهد آن را سرکوب و نقض حقوق بشر می نامند.
مقایسه بحران ونزوئلا و اعتراضات در فرانسه به وضوح نشان دهنده این دوگانگی در برخورد است؛ حکومت ونزوئلا کوشید که در تصمیم گیریهای خود مستقل باشد و با اینکه معارضین در تظاهراتشان سرنگونی دولت را خواستار شدند اما مانع برگزاری تظاهرات آنان نشد اما فرانسه که خود را به اصطلاح مهد دمکراسی می داند آنقدر ضد معترضان جلیقه زرد خشونت به خرج داد که حتی حساسیت برخی از همپیمانانش را نیز برانگیخت.
پاریس آنقدر با این موضوع با جدیت برخورد نمود که سفیرش را از ایتالیا فقط به خاطر دیدار یکی از مسئولین ایتالیایی با اعضای جنبش جلیقه زردها فراخواند، پس چگونه حمایت آشکارش را از شخصی که خود را در مقابل مادورو -- رییس جمهور قانونی ونزوئلا --، رییس جمهور ونزوئلا می نامد، توجیه می نماید، این نشان دهنده آن است که بدون شک بحران ونزوئلا، توطئه بیگانگان بوده و حتی موضعگیریها نسبت به آن سیاسی است.
شعله ور شدن آتش تنش در ونزوئلا با شعار دفاع از خواسته های معترضین، فقط بهانه ای برای عزل رییس جمهور قانونی و بازگرداندن این کشور به طرف آمریکا و چپاول منابع نفتی ونزوئلا است که در این صورت ونزوئلا گرفتار مداخله غیرقابل قبول برخی از کشورهای مدعی دمکراسی خواهد شد مانند آنچه که در برخی از کشورهای عربی و آفریقایی روی داده است.
علی رمضانی