آیا شکر نعمت های الهی هم ذکر خداوند محسوب می شود؟

العالم ـ زلال قرآن

تمام موءمنین موظف اند که درهمه احوال اعم از: سفر و حضر، در خلوت و جَلوت، به موقع خواب و در بیداری، درحین انجام کارعادی یا اعمال عبادی و...، با توجه کامل به یاد خدا باشند و با تجسم حقارت خویش درمقابل عظمت و کبریائی خداوند علیّ اعلی و قائم بودن خود به ذات اقدس الهی و وابستگی همه جانبه خویش به قدرت لایزالی او، فقط به قصد رضای خدا، از راه عبودیت خالصانه و خاشعانه و با اشتغال دائم فکر و ذهن قلب خود به ذکراسماء حسنی و صفات حق تعالی، تمام توجه خویشتن را به ذات اقدس الهی معطوف دارند و با شکر بیانی و عملی بکوشند لحظه ای از خداوند عزّوجل غفلت نکنند تا براساس وعده الهی درآیه 7 سوره مبارکه ابراهیم:
« وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ»
ترجمه: (و(باز به خاطر آرید) وقتی که خدا اعلام فرمود که شما بندگان اگر شکر نعمت به جای آرید بر نعمت شما می‌ افزایم و اگر کفران کنید عذاب من بسیار سخت است).
خداوند رحمان هم با توجه کردن به آنها، ابواب رحمت خود را به رویشان بگشاید و نعمت های خویش را بر آنها افزون نماید.