چه دلیل قرآنی وجود دارد که اگر انسان به خدا توجه کند، خداوند هم به او توجه می کند؟

العالم - زلال قرآن
به هدایت آیات زیر:
1– آیه 152 سوره مبارکه بقره:
« فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ»
ترجمه: (پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم و شکر نعمت من به جای آرید و کفران نعمت من نکنید).
2– آیه 186 سوره مبارکه بقره:
« وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ»
ترجمه: (و چون بندگان من (از دوری و نزدیکی) من از تو پرسند، (بدانند که) من به آنها نزدیکم، هرگاه کسی مرا خواند دعای او را اجابت کنم. پس باید دعوت مرا و پیغمبران مرا بپذیرند و به من بگروند، باشد که به سعادت راه یابند).
حسب سنت الهی توجه بندگان به خداوند، توجه خداوند به آنها را درپی دارد، به همین سبب در آیه 43 سوره مبارکه احزاب با بیان «هُوَالَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ» بر این حقیقت تصریح گردیده است.
و از آنجا که «صَلی و صَلوة» به معنی عطف توجه مخلوق به خالق و متقابلاً از خالق به مخلوق است، این توجه از جانب خداوند رحمان به بندگان بصورت فضل و رحمت، و از سوی بندگانی (انسانها) در قالب اعمال عبادی (نماز، دعا و مناجات، تلاوت قرآن و ذکر اسماءالله و...) صورت می پذیرد.