العالم - لبنان
دبیر کل رفت، اما راه و مشی و سخنانش در ژرفای قلبهای مان باقی ماند. او همان حاضرِ غایب است؛ مظهر عشق جاودان، سید حسن نصرالله، رضواناللهعلیه.
و اینک در سالروز شهادت او؛ در همان روزی که اندوه گلوی ما را فشرد و فراقِ سید مقاومت قلبهایمان را خونین کرد؛ قلم به دست گرفته ایم و چگونه چنین نباشد؛ او روح مقاومت را در ما بیدار کرد و باور به ضعف دشمن و حتمیت پیروزیمان بر او را در وجودمان استوار ساخت.
به یاد او مینویسیم؛ در حالی که اشکمان به چراغی در مسیر پایداری در همان راهی تبدیل شده است که او در آن به شهادت رسید و آن را با خون خود برای ما ترسیم کرد.
در سالروز شهادت او برمی خیزیم تا عظمت این رهبر از یادمان نرود؛ رهبری که پیش از عقل، دلها را تسخیر کرد و جان پیش از جسم فرمانبردارش شد. او از آن شخصیتهای کمنظیری بود که روزگار به ندرت همتایش را به خود می بیند و از آن رهبرانی که تقدیر بهندرت مانندشان را به جهان میبخشد.
او بود که با قدرت کلام، برای همه نیروهای محور مقاومت، و نه فقط در لبنان، پایگاهی مردمی و گسترده ایجاد کرد. مردم نه فقط با عقل که با قلب سخنان را می شنیدند. و می دانیم که دل سخنان محبوب را با تمام وجود می شنود و اطاعت می کند. این رازِ سید حسن نصرالله بود: عشق. و چه میدانی عشق چیست، آن زمان که عنان اختیار انسان را به دست می گیرد.
درباره سید بسیار نوشتهایم و نوشتهاند، اما هرگز نتوانستهایم حق او را آنگونه که شایسته است ادا کنیم و نخواهیم توانست. در همین زمینه، توصیف زیبایی را که درخور مقام سید است، از زبان پژوهشگر و دکتر فلسطینی، سیف عنا، نقل میکنیم:
«شهادت سید حسن نصرالله، اوج فداکاری بود؛ سختترین، دشوارترین و گرانبهاترین فداکاری و یکی از دشوارترین آزمونهایی که شاید از سر گذراندهایم و شاید دیگر هرگز با آزمونی مانند آن روبهرو نشویم. حقیقتاً حقی که سید بر گردن فلسطین و امت اسلامی و انسانیت دارد، در هیچ جمله به وصف نمی آید.»
اکنون آنچه در اما در ذهنم تداعی می شود چیزی است که در عرفان اسلامی از آن "به اوتاد" یاد می شود. "اوتاد " گروهی اندک از انسان های برگزیده هستند که گفته می شود خداوند به برکت وجود آنها، جهان را حفظ کرده است. آنها "ضنائن" خداوند هم گفته می شوند. یعنی بندگان خاص خداوند؛ کسانی که خدا به واسطه آنها جهان را از فساد حفظ میکند. همانگونه که از پیامبر گرامی درباره افرادی همچون سید حسن نقل شده است: «خداوند بندگان برگزیدهای از میان آفریدگان خود دارد که آنان را به نور صداقت میپوشاند؛ آنان را در عافیت زنده میدارد و در عافیت میمیراند.»
ابن عربی نیز در "فتوحات مکیه" درباره این گروه میگوید که خداوند به وسیله آنان زمین را برپا و استوار نگه میدارد و به همین دلیل به آنان «اوتاد» گفته میشود. «اوتاد» به معنای میخها و ستونهاست و کوهها نیز همچون میخهای زمین، مانع انحراف آن میشوند و آن را در جایگاه خود استوار نگه میدارند.
این تعبیر درباره «ابدال» و «اوتاد» بهصورت استعاری به کار رفته است، زیرا وجود این گروه کوچک و اندک بر روی زمین، مانع فساد مردم آن میشود و آنان را در مسیر اصلاح و درستکاری نگه میدارد تا زمین و اهل آن دچار سقوط و نابودی نشوند. از این رو، این اوتاد در این جهان، نیروی خیرِ مخالفِ نیروی شر، ویرانی، فساد و خیانتی هستند که جهان را فرا گرفته است.
آنان نیروی انسانیت و روح آن هستند؛ نیرویی که به زندگی معنا و تعادل میبخشد، در برابر ویرانی. بنابراین، این اوتاد واقعاً همچون کوههایی هستند که زمین را از انحراف حفظ میکنند و بارِ انسانیت را بر دوش میکشند.
اینگونه بود که سید شهدای امت، سید حسن، همچون همه پیامبران و امامان از خاندان محمد (ص) از «ضنائن خدا» و از اوتاد این سرزمین بود. او تمام عمر خود را بهعنوان انسانی مبارز و مقاوم سپری کرد و زندگیاش را صرف مبارزه با انحراف قدرتمندانِ غرق در فساد و خیانت کرد.
سید، رضواناللهعلیه، همانگونه بود که امام علی علیهالسلام در نامه خود به مالک اشتر درباره چنین مردانی، و در ارتباط با مفهوم اوتاد، فرمود:
«به خدا سوگند، اگر کوه بود، کوهی استوار و نفوذناپذیر بود، و اگر سنگ بود، سنگی سخت و محکم بود؛ نه روندهای میتوانست از آن بگذرد و نه پرندهای میتوانست بر فراز آن پرواز کند.»
امام علی علیهالسلام همچنین درباره امثال سید شهید حسن، سید شهدای امت، فرمود:
«پس از او هرگز مانند او را نمیبینم.»
و اینک در سالروز وداع با تو، ای سید بزرگ، با تو عهد می بندیم که در مسیر و راه تو گام برداریم و در راه تو مقاومت کنیم، تا پیروز شویم یا به همان افتخاری دست یابیم که تو در مسیر قدس، یعنی افتخار شهادت، به آن نائل شدی.
نویسنده: احترام عفيف المُشرّف