به چه دلیل گفته می شود که نعمت های بهشتی در عالم آخرت معادل با مقام اعلی رضا و رضوان الهی هستند؟

العالم - زلال قرآن
درآیات 20 و 21 سوره مبارکه توبه :
« الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ . يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ »
ترجمه : ( آنان ‌که ایمان آوردند و هجرت کردند و با اموال و جان‌هایشان در راه خدا به جهاد برخاستند مقامشان در پیشگاه خداوند والاتر است و اینان کامیابند. پروردگارشان آنان را از نزد خود به رحمتی ویژه و خشنودی و بهشت‌هایی که درآن‌ها نعمت‌های فراوان و ابدی است مژده می ‌دهد).
مومنینی را که برای رضای خدا و به منظور جهاد فی سبیل الله از وطن خود هجرت کنند، به بهشت رضوان الهی که سرشار از نعمت های جاودانه است بشارت داده اند، این آیه از فوز عظیم وبالا ترین درجه سعادتمندی و بقا و دوام و جاودانگی نعمت های بهشتی و وافر و بی انتها بودن آنها در عالم آخرت خبر می دهند.