پیروی از نفس امّاره آدمی را به کجا می برد؟

العالم ـ زلال قرآن

اگر آدمی در اثر فقدان علم و معرفت به جهل و ضلالت گرفتار شود و در مسیر کفر و شرک و نفاق قرار گیرد و وجه نفسی روح او با تاثیر پذیری از شیاطین جنی و انسی، بر جنبه عقلی او غلبه کرده و عقل او را اسیر خود نماید، تدریجاً تمام قوای وجودش را به جهت غیر الهی (گرایش به دنیا و مافیها) سوق می دهد و به انواع گناه و معصیت آلوده می سازد و با وادار کردن او به ارتکاب فسق و فجور، به فساد مبتلا کرده و از صراط مستقیم الهی منحرف می نماید که نتایج عملی آن، نقائص و کاستی های روحی و اخلاقی و تشدید کفر و عناد و جحود و کسب صفات ذمیمه شیطانی و گرفتارکردن او به زندگی نکبت بار و شقاوت و بدبختی در دنیا و آخرت است، چنانکه آیات 1و 2 سوره مبارکه محمد با بیان:
« الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّـهِ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ . وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَهُوَالْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَعَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ»
ترجمه: (آنان که کافر شدند و راه دین خدا را (بر خلق) بستند خداوند اعمال آنها را تباه و باطل ساخت. و آنان که گرویدند و نیکوکار شدند و به قرآنی که برمحمّد (صلی اللّه علیه و آله و سلم) نازل شد که البته برحق و ازجانب خدایشان بود ایمان آوردند خدا از گناهانشان درگذشت و امر(دنیا و دین) آنها را اصلاح فرمود).

براین حقیقت تصریح دارند که کفر موجب تباه شدن اعمال، و ایمان موجب تکفیر سیئات و باز شدن راه هدایت بسوی سعادت ابدی به روی انسان خواهدشد، چرا که احکام دین خداوند در راستای اقتضای فطرت الهی او مقرر شده و در صورت ایمان و عمل به دستورات آن رشد صالح استعداد های ذاتی انسان را موجب می گردد.