چرا گفته می شود گناه انسان را از رحمت الهی محروم می کند؟

العالم ـ زلال قرآن

به گواه آیات 14 تا 16 سوره مبارکه مطففین:
« كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ. كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ .ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوالْجَحِيمِ»
ترجمه: (چنین نیست، بلکه ظلمت ظلم و بدکاریهایشان بر دلهای تیره آنها غلبه کرده است (که قرآن را انکار می‌ کنند). چنین نیست (که می ‌پندارند)، آنها در آن روز از (رحمت و کرم) پروردگارشان محجوب و محرومند. سپس آنها را به آتش دوزخ درافکنند).

گناهان و سیئات همچون حجاب ضخیمی بین دل گناهکاران و خداوند سبحان حائل می گردند و مانع از درک حقایق عالم بوسیله آنها می شوند، که نتیجه آن جهل و گمراهی (بدلیل عدم تشخیص حق از باطل) تا رسیدن به «إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ» و محرومیت آنها از کرامت قرب و منزلت و رحمت بی انتهای خداوند رحمان و گرفتارشدن به حقیقت «ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ» و آتش سوزان خشم و غضب الهی خواهد بود.