اگر «دوربین ایرانی» نبود، مشارکت غرب در جنایت «حلبچه» هرگز فاش نمی شد

العالم - عراق

26 اسفند بیست‌ و نهمین سالگرد قتل‌عام مردم حلبچه در کردستان عراق و جنایت غیر قابل تصوّر صدام با حمایت آشکار غرب است که در شانزدهم مارس سال 1988 میلادی (مصادف با 1366 هـ.ش.) است.

این جنایت فجیع به عنوان «بزرگترین حمله شیمیایی» به یک شهر پرجمعیت در تاریخ جهان به یادگار خواهد ماند. این سموم هزاران کودک، زن، سالمند و مرد را کشت و آب، رودخانه ها، درختان و مزارع را مسموم کرد. علی رغم گذشت تقریبا سه دهه همچنان آمار بالای ابتلا به سرطان و ناهنجاری های مادرزادی در تولد نوزدان مشاهده می شود.

این فاجعه بزرگ انسانی، تنها مصیبت وارده به مردم مظلوم حلبچه نبود، بلکه فاجعه دیگر که آن هم کمتر از فاجعه وحشتناک بمباران شیمیایی نیست، «تلاش غرب» برای سرپوش گذاشتن بر این جنایت است که امروز به دروغ دفاع از کردها و حقوق آنها را مطرح می کند. همچنین در راستای سرپوش گذاشتن بر حقیقت، طرف های دیگر را متهم می سازد که در پشت پرده این جنایت دست داشته اند.

این در حالی است که غربی ها خود صدام را به بمب شیمیایی مجهز کردند چراکه در آن زمان به عنوان عامل سرسپرده آنها به نیابت از غرب و رژیم اشغالگر صهیونیستی با جمهوری اسلامی ایران می جنگید.

شرکت های غربی مستقیما در گسترش سلاح های شیمیایی و تحویل آن به صدام نقش داشتند و با علم به این که این قصاب برای استفاده از آن علیه کودکان بی گناه حتی یک لحظه هم درنگ نمی کند، اسلحه شیمیایی در اختیار رژیم صدام قرار دادند و اتفاقی که نباید می افتاد، در حلبچه رخ داد.

دوربین ایرانی این جنایت را به صورت مستند به تصویر کشید و با رسوا نمودن غربی ها، نقش آنان در جنایت حلبچه را افشا کرد و بدون این کار هرگز نقش ظالمانه آنها در این جنایت فجیع برملا نمی شد.

این دوربین ایرانی بود که از هواپیماهای میراژ و سوپراستاندارد فرانسه را در حال پرتاب مواد شیمیایی ساخت آلمان فیلمبرداری کرد. نکته مهم اینجاست که پرتاب این بمب ها با هماهنگی مقامات دو کشور آمریکا و انگلیس صورت گرفت که امروز ظاهرا و به دروغ درکنار کردها قرار گرفته اند و تلاش می کنند با اشک تمساح ریختن بر حمایت های همه جانبه خود از صدام در طول هشت سال جنگ تحمیلی به ایران به خصوص جنایت حلبچه سرپوش گذاشته و شریک جنایتکار بودنشان را لاپوشانی کنند.

اگر قهرمانانی چون احمد ناطقی، سعید صادقی و سعید جان بزرگی، عکاسان ایرانی نبودند تا این جنایت را با دوربین های خود مستندسازی کنند، اقدام غیرانسانی غرب و مشارکت آنها در بمباران شیمیایی حلبچه هرگز برملا نمی شد.