چرا غفلت از خدا آدمی را راهی جهنم می کند؟

العالم ـ زلال قرآن

خسران عظیم مذکوردرآیه 103 سوره مبارکه کهف است ، وعلت آن هم این است که به گواه آیه 179 سوره مبارکه اعراف:
«وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لَا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَـٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَـٰئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ»
ترجمه: (و محققا بسیاری از جن و انس را برای جهنم آفریدیم، چه آنکه آنها را دل هایی است بی‌ ادراک و معرفت، و دیده‌هایی بی‌ نور و بصیرت، و گوش هایی ناشنوای حقیقت، آنها مانند چهار پایانند بلکه بسی گمراه ‌ترند، آنها همان مردمی هستند که غافل‌اند).
چون دلبستگان و وابستگان به مواهب مادی دنیائی در مدت عمر خود تمام هوش و حواسشان متوجه و معطوف به زخارف دنیائی است، و دیگر فرصتی برای توجه به عالم ماوراء (خدا و قیامت) پیدا نمی کنند، لذا چشم دل خود را به روی حقایق عالم و حقیقت الحقایق بسته اند که به طور طبیعی از خدا و قیامت غافل خواهند ماند، به همین سبب این آیه شریفه تصریح فرموده که، اینها به جهت داشتن شاکله شخصیت حیوانی، حکم آدمیان حیوان صفتی را دارند که در حالی که چشم و گوش ظاهری دارند ولی حقایق عالم را نه می بینند و نه می شنوند و در حالی که قلب دارند ولی قدرت درک و فهم درست حقایق را ندارند و امکان آن را به دست نمی آورند، چرا که چشم و گوش و قلب آنها درخدمت توجه به مظاهر فریبنده مواهب دنیائی (مال و ثروت، جاه و مقام، شهرت و...) بوده و تمام عمر و هِمت آنها در جهت کسب و لذت بردن از مطامع مادی صرف شده است، به همین جهت کاملاً اسیر هواهای نفسانی شده و با اطاعت از شیاطین، گمراه تر از حیوانات عمل خواهند کرد.